Sessizce kaderim

Bir sabah sokakta yürürken, Gözlerin bana değmiş sessizce. İçinden “İşte o…” demişsin, “Benim kaderim bu kadın” diye. Meğer sen çoktan sevmişsin beni, Ben daha adını bile bilmezken. Yollarıma dualar ekmişsin, Ben seni kader sanmışken, Sen zaten kaderim olmuşsun sessizce… İzlemişsin beni uzaktan, Bir sevdanın en sabırlı hâliyle. Ne geçmişe sitem etmişsin, Ne zamana küsüp gitmişsin Sonunda bir mesaj geldiydi, Kalbim ilk kez bu kadar netti. Sanki yıllardır oradaydın, Ve şimdi her şey tamam dedi…