Meryem Betül Köylü

Zulüm dolu yollarda yürüdün sükûnetle Dikenlere bastın da çekmedin elini Her iftira bir gül düştü önüne Sen yılmadın, ey sönmeyen kandil (1. Kıta) Geceler şahidimdir, gözyaşlarınla Karanlıklar sustu adını